RogerV zond al een jaar of drie, vier geleden het volgende stukje in voor de vorige versie van m’n website. Een stukje over een nogal… laten we zeggen… politiek incorrect computerspelletje. Het stukje is vorig jaar van de site verdwenen, maar wordt nu opnieuw geplaatst. Nogmaals bedankt.

RogerV: “Carmageddon is een van de meest omstreden games die er ooit is verschenen. Een simpel spel met een heel duidelijk doel. Het racen over straten en daarbij zoveel mogelijk voorbijgangers doodrijden om zo punten te vergaren.

Het kwam uit in een tijd dat de invloed van computerspellen op het gedrag van kinderen een zeer actuele discussie was. Dit spel werd als zo schokkend gezien dat er zelfs kamervragen over kwamen. Een goede voedingsbodem voor een groot verkoopsucces.”

Lees de rest van het bericht »

2001 was het jaar van de wederopstanding van Shaggy, dat vrolijke mannetje met die opvallende stem dat midden jaren 90 ook al een poosje in beeld was.

De eerste keer was in 1993, met ‘Oh Carolina’. In 1995 volgde nog een grote hit, ‘Boombastic’. Toen kwamen er nog een paar iets kleinere hits. En daarna leek Shaggy van de aardbodem verdwenen.

Tot 2001, dus. Shaggy bracht de single ‘It wasn’t me’ uit. Met een tekst die handelde over een delicate kwestie: Het slippertje. Mede door het smooth uit je speakers glijdende (en door ene Rik Rok gezongen) refrein, schoot de track naar nummer 1. De opvolger, ‘Angel’, ging dezelfde richting op. 2001 werd dan ook echt zijn jaar.

Lees de rest van het bericht »

Een verdwenen plek waar je misschien ooit geweest bent: Het oude station van Den Bosch. In de eerste helft van de jaren 90 kon je er nog doorheen lopen. Het werd gebouwd in 1952 en had nog hellingbanen in plaats van roltrappen. Links staan wat foto’s.

Helaas is het niet gelukt binnenkant-foto’s van begin jaren 90 te vinden. Maar probeer jezelf de foto’s van een paar decennia eerder, die links zijn geplaatst, maar voor te stellen met iets meer blauwe NS-bordjes e.d.. Zó veel is er door de jaren heen verder niet aan veranderd.

De reden van de sloop: Commerciëel gezien was het midden jaren 90 niet meer te exploiteren. Er was te weinig ruimte voor winkeltjes, kantoren, e.d.. Bovendien was het destijds ietwat lastig om van de centrumkant naar de andere kant van het spoor te komen.

De plek links veranderde midden jaren 90 dan ook in een bouwput, om in 1996 zijn huidige aan te nemen. Het enige wat van het oude station over was gebleven, waren de oude perronkappen.

Lees de rest van het bericht »

Je hebt het nieuws vast al genomen: Michael Jackson is niet meer. Na 50 zeer woelige jaren, een muzikale carrière die ongeveer 4/5 van zijn leven besloeg en honderden miljoenen verkochte platen (alleen al meer dan 120 miljoen exemplaren van Thriller), is hij zojuist overleden door een hartstilstand. Rest in peace.

Het is wel een goed moment om het interview links nog eens terug te halen, daterend van 11 februari 1993. Het was destijds het eerste interview in 14 jaar tijd. Oprah Winfrey bezocht Michael Jackson op zijn landgoed en dat leverde best emotionele momenten op.

Dit was overigens enkele maanden vóór de nare roddels over Michael vs. kleine jongetjes. Dus dáár wordt in het interview niet over gepraat. Ergens wel jammer eigenlijk dat dit soort dingen zijn muzikale carrière op een gegeven moment overschaduwd hebben.

Het interview is verder aangevuld met de twee pagina’s over de Dangerous-tournee die in dezelfde Hitkrant stonden. Die toernee was waarschijnlijk Michael Jackson’s muzikale hoogtepunt in de jaren 90. En tevens de manier waarop de meeste mensen Michael zouden willen zien, vermoed ik. The King of Pop, stralend in een tot in de puntjes perfect geproduceerde buhneshow. Larger than life.

Maar dat kan nu dus niet meer. Nooit meer.

De eerste helft van 1997 was een nogal explosieve periode, qua muziek. In ieder geval in Nederland. De happy hardcore was begin 1997 weliswaar dood gegaan, maar we kregen wel de stortvloed aan ‘Hakkuh & Flippuh’-achtige muziek, en de hype qua échte gabber/hardcore was op z’n kookpunt. Maar in de loop van 1997 was het opeens in één klap over. Hakkuh & Flippuh ging de happy hardcore achterna en de echte gabber/hardcore ging weer underground. Waar het oorspronkelijk ook vandaan kwam.

Tijd voor een nieuw, rustiger geluid

Kortom: Het was tijd voor een nieuw geluid. De nieuwe sound was, in tegenstelling tot voorgenoemde trends, uiterst vriendelijk, heette ‘clubtrance’ en was, jawel, een mengeling van club en trance. Lente 1997 voorzichtig begonnen met hits van Future Breeze en Sash!, toen nog even ‘future trance’ gedoopt, was het tegen het einde van 1997 de mainstream dancesound geworden. Een sound die in de clubs goed te draaien was - véél beter dan happy hardcore - maar ook prima op de radio kon. Clubtrance zou vervolgens het dancejaar 1998 gaan domineren.

Lees de rest van het bericht »

Tijd voor een stukje diepzinnigheid; ook weleens leuk. Er is nauwelijks input van mezelf aanwezig in dit blogje, want de column hieronder is in zijn geheel gejat van Fok.nl (en verdient het om eens opnieuw in de belangstelling gezet te worden). Hij is geschreven in 2006, door een Fok!-user die zich Reticulin noemt.

The Nix Files

“Van de week heb ik een aantal DVD’s van The X Files gekocht. Je weet wel, die serie die in de jaren ‘90 mateloos populair was. FBI-agenten Mulder en Scully onderzochten allerlei onverklaarbare zaken en vaker wel dan niet hadden die zaken te maken met buitenaardse wezens en regeringscomplotten.

Een enorm gevoel van nostalgie maakt zich van mij meester wanneer ik The X Files terugzie. Ik weet het nog goed: ik was een jaar of dertien en ik keek reikhalzend uit naar de donderdagavond, want dan zond Veronica weer een aflevering uit. Het waren de ‘zorgeloze’ jaren ‘90: hoewel er overal ter wereld nog oorlog was, grote conflicten die onze samenleving bedreigden (zoals de Koude Oorlog dat deed) bleven uit. De werkloosheid was laag en het vertrouwen in het internet zorgde ervoor dat jonge ondernemers met hun dotcom-bedrijfjes van de ene op de andere dag miljonair konden worden.

Lees de rest van het bericht »

2003 bracht de wereld een opmerkelijke schoenentrend, de Ugg. Een trend die, als 2009 over is, symbool zal staan voor de mode van dit decennium; op dezelfde manier als de schoudervulling dat was in de jaren 80 en de Spice Girls-schoen met mega-dikke zolen in de jaren 90. Het ultieme jaren 00-modeicoon.

Deze schapenleren laarsjes, van origine afkomstig uit Australië en in de mode gebracht door onder meer mensen als Pamela Anderson (die ze lekker bij haar bikini droeg), zijn niet héél elegant te noemen. Ze hebben in de verte iets holbewoner-achtigs. De reacties waren in het begin ook niet mis (”dat ga ik nóóit dragen!”). Maar ze hebben een geweldig draagcomfort. Bovendien koelen ze de voeten bij hitte, terwijl ze de voeten juist verwarmen als het koud is. En spoedig ging de halve vrouwelijke wereldbevolking overstag.

Perfect passend bij de overige mode van toen

Naast dat de laarsjes heerlijk zaten waren ze perfect te combineren met het eclectische ‘vrijheid blijheid’-modebeeld dat circa 2002 begon te ontstaan en een aantal jaren is blijven hangen: Een beetje bohemian (’boho’), een beetje vintage/retro (of invloeden ervan), truttig-met-een-knipoog-combinaties, wat streetwise sportswear of dit alles gewoon in de mix voor de ideale quasi-nonchalante grotestadslook. En dan waren er destijds ook nog veel mensen die hun kleding zelf gingen customizen: Dat was al net zo’n hip woord als ‘vintage’.

Kortom: Zolang het er maar een beetje speels, eigenwijs en gezellig uit zag. Een soort modern vervolg op het hippiegevoel van vroeger, zeg maar. Uggs maakten de hierboven omschreven look helemaal af vanwege het relaxte ‘ik doe net alsof ik niet over m’n outfit nagedacht heb’-gevoel dat ze uitstraalden.

Lees de rest van het bericht »

De eerste helft van de jaren 90 was een internetloze tijd. Fora waar je terecht kon met al je scheidingsperikelen, erectieproblemen, enzovoort bestonden dan ook niet. En om nou constant je naasten aan het hoofd te zeuren…

Wat deden veel mensen met dergelijke problemen toendertijd dan? Simpel. Een briefje sturen naar (Lieve) Mona, die oude vrouw met haar probleemrubriek in het blad Story. ‘O jee..! Wat nou?’ voor volwassenen, zeg maar.

De eigenlijk al in 1974 gestartte rubriek was populair. En níet alleen om jezelf er gniffelend mee te vermaken tijdens het lezen van Story (”wat een ellende allemaal, zij liever dan ik…”): In haar hoogtijdagen kreeg Mona 400 á 500 brieven per week. Links staan er enkele uit de jaren 90.

Lees de rest van het bericht »

Wegens ziekte ben ik momenteel niet in staat de site te beheren zoals het hoort. Wat ik heb weet ik niet precies, maar ik sta al een paar dagen dermate krom van de buikpijn dat ik zelfs amper achter de pc kan zitten.

Ik gok erop over een week weer een update te kunnen plaatsen.

Het jaar 2001 bracht ons een nieuwe musicalster. Ze heette Chantal Janzen en had al ervaring opgedaan als understudy van Angela Schijf in 42nd Street. Daar was ze voor het eerst zichtbaar voor het grote publiek. Officieel was ze toen nog stagière. Ze deed de opleiding Jazztheater/Showmusicaldans.

Maar de understudy annex stagière kreeg de volgende keer, in Saturday Night Fever, zowaar de vrouwelijke hoofdrol. Deze musical, eindeloos lang lopend in het Utrechtse Beatrix Theather, bleek Chantal’s doorbraak. Het was de start van een lange reeks hoofdrollen in grote musicals.

En ook op andere manieren is ze nooit meer van ons netvlies verdwenen. Of je nu naar een puberfilm als ‘Volle Maan’ gaat, de uitslag van de ‘Mokkel van het Jaar’-verkiezing leest, een of andere thuisstudie-commercial bekijkt (”Ik heb een nieuw woordje geleerd!”) of naar het Televizier-gala kijkt… Als je niet weet wie Chantal Janzen is, heb je de afgelopen 8 jaar in een grot geleefd.

Het musicalmeisje is eigenlijk gewoon een allround media-personality geworden. Waar stiekem meer venijn in bleek te zitten dan de ideale schoondochter-verpakking doet vermoeden. En daar weten zowel de deelneemsters aan de eerste ‘Ranking the Stars’ als een vals zingende Fatima Moreira de Melo (”Wat kán ze hockeyen, die meid!”) inmiddels alles van…

Voor de komst van Radio 538, herfst 1992, was er door een andere organisatie al een poging gedaan een jongerenstation van de grond te krijgen. Het station heette Power FM, was gestart in 1991, was alleen op de kabel te ontvangen en draaide veel dancemuziek.

Het was de zender waar een piepjonge Edwin Evers voor het eerst landelijk ging. Niet dat er veel mensen naar hem luisterden, want zodra je in de auto stapte was het luisterplezier voorbij, maar toch. Dat zou herfst 1992 trouwens helemaal goedgemaakt worden, toen hij door (het toen nog publieke) Veronica werd ingelijfd.

Daarnaast was het de zender die Rob Stenders geestelijk zo’n beetje door liet draaien, de korte periode dat hij er begin 1992 zat (zie het lange verhaal links). De arme man moest verplicht 2 Unlimited draaien, naast een hoop soortgelijke muziek. Wie zijn smaak een beetje kent, weet dat ‘ie zich nog bijna liever verhangt…

Het Power FM-avontuur duurde alles bij elkaar maar kort: amper twee jaar. In 1993 werd de zender wegens tegenvallende inkomsten vervangen door de nonstop-zender Love Radio: een zender met een hoog Sky Radio-gehalte. Die zender is nog aantal jaren zonder al te veel luisteraars door blijven sudderen op de kabel, wat in dit geval wél kon omdat dat concept bijna niets kostte.

Lees de rest van het bericht »

Een lijstje voor de liefhebbers van (meestal…) nét iets aparte muziek dan die in de reguliere hitlijsten. De VPRO-luisteraars kozen aan het einde van 1995 hun favoriete nummers van het jaar. Bron hiervan is de 3voor12-site.

01 - Bullet with butterfly wings - Smashing Pumpkins
02 - Hotel lounge (be the death of me) - Deus
03 - Glory box - Portishead
04 - Down by the water - PJ Harvey
05 - Time bomb - Rancid
06 - Whatever - Oasis
07 - Tv song - Moondog Jr
08 - Buddy holly - Weezer
09 - Where the wild roses grow - Nick Cave and the Bad Seeds & Kylie Minogue
10 - Echte liefde - Osdorp Posse

Lees de rest van het bericht »

Hét tienermeisjes-uniform van het jaar 2001 was de lange, lichtblauwe spijkerjas. ‘Lang’ is in dit geval minstens tot op de knie. Soms zelfs tot op de enkels. Werkelijk elke winkel hing ermee vol; of je ze nou mooi vond of niet, je kon er niet omheen.

Deze jas werd vrijwel altijd gecombineerd met een heupspijkerbroek in hetzelfde vale blauw, en diende bij voorkeur open gedragen te worden. Want dan kon de rest van de wereld het zachtroze t-shirtje met een tekst a la ‘Porn Star’ - dat er hoogstwaarschijnlijk onder zat - bewonderen.

Met als finishing touches een halsbandje met studs, net iets teveel make-up op het gezicht, een prop kauwgom in de mond en een stuk of drie, vier klonen van haarzelf om haar heen (dit kwam opvallend vaak voor bij de liefhebsters van dit soort jassen…), was de draagster van deze jas klaar om in het plaatselijke winkelcentrum op jongensjacht te gaan.

Of deze outfit ook het gewenste effect had… Geen idee.

Op Fok!forum liep destijds overigens dit lange spijkerjassen-topic. Best leuk om jaren later terug te lezen.

Voor wie van vrolijke kleurtjes en psychedelica houdt een van de meest inspirerende en meest Google (Images)/YouTube-waardige acts aller tijden: Deee-Lite; bestaande uit zangeres Lady Miss Kier, Jungle Dj Towa Towa en Dj Dmitry.

In 1990 waren ze een enorme hype. Dat lag deels aan de muziek. Hun eerste cd ‘World Clique’, met o.a. de wereldhit ‘Groove is in the heart’ en de kleinere hit ‘Power of love’ erop, stond vol vrolijke, poppy dance-deuntjes - die trouwens vooral voor deze tijd van jaar erg geschikt zijn.

Maar ze vielen vooral op doordat ze in een heel eigen, trippy jaren 60-universum leken te leven. Alsof ze wat gesnoven hadden alvorens de clips op te nemen. Met name Lady Miss Kier, die tegenwoordig trouwens zeer actief is in de New Yorkse dj-scene, zag eruit als een soort Barbarella on acid. En erg veel blijkt er 19 jaar later niet veranderd als je recente foto’s van haar op gaat zoeken. Afgezien van wat rimpels en kilo’s meer.

Lees de rest van het bericht »

Als je vóór 1996 naar de Efteling ging, zag je nog níet het ‘Huis van de 5 Zintuigen’ - dat enorme bouwsel met die hoge punten - als je het park binnen liep. In plaats daarvan kwam je er toen nog binnen via een wat kleiner gebouw. Je kunt het op de foto links zien.

Eigenlijk was de oude ingang best een schattig, charmant bouwseltje. Dat kon niet verhinderen dat het midden jaren 90 plat ging. De ingang verhuisde bovendien. En die (volgens sommigen wat saaie) Pardoes-Promenade die je voortaan als eerste zag, na het park te hebben betreden? Die open plek vol groen? Die was ook nieuw.

De foto is door een Themepark.nl-lid gemaakt. Ik heb de foto al een paar jaar op de pc staan en weet niet meer wie die persoon was, maar de credits gaan dus naar hem/haar.

Patty Brard heeft door de jaren heen een enorme lijst ‘guilty pleasures’ op tv gebracht; programma’s waarin haar bizarre persoonlijkheid doorgaans de hoofdrol speelt. Televisie om, met een familiezak chips bij de hand, lekker onderuitgezakt van te genieten. Héél stiekem.

Haar meest originele verzinsel was vast de show die ze in 2004 op de buis bracht: ‘Patty’s Fort’, in de volksmond ook wel ‘De Poepshow’ genoemd. Een show waarbij je mogelijk spijt kreeg van die grote zak chips naast je. Want in de show stond het legen van de verstopte darmen van een stel (semi)-bekende Nederlanders, waaronder Kelly (sowieso al misselijkmakend voor velen), centraal.

De ontslakkingskuur vond plaats in een luxe resort hier heel ver vandaan. En jij als kijker mocht precies zien wat er zoal door die slangetjes liep. Niets werd je bespaard.

Andere deelnemers, naast Kelly: Patty Brard zelf, Chimene van Oosterhout, Juan Wells, Kelly, Louise van Teylingen, Marga Scheide, Rob Bolland, Teun Kuilboer en Rob Stenders. Die laatste schreef er nog een aanstekelijk stukje over in zijn autobiografische boek ‘Stenders Leesvermaak’ (sowieso een aanrader). Dat stuk kan je links lezen.

Het meest legendarische wat Nederland ooit heeft gedaan met betrekking tot het Eurovisie Songfestival? De beslissing nemen dat de tweeling Barbara & Isabelle Kuylenburg (1980) mee zou mogen doen aan de nationale finale. Ze zongen het lied ‘E-mail to Berlin’.

De meisjes zongen hun door Flamman & Abraxas (Party Animals!) geproduceerde deuntje dermate vals, dat hun moeder naar verluidt zat te huilen voor de televisie. Volgens henzelf lag het aan problemen met de monitoren, waardoor ze zichzelf niet goed konden horen.

Wat de reden van het vals zingen ook was, gebrek aan talent of technische problemen: Van de professionele Marlayne konden ze onmogelijk winnen. Zij ging met ‘One good reason’ naar het Eurovisie Songfestival en haalde er zowaar de top 10. Daar kunnen we tegenwoordig slechts van dromen.

Het materiaal links is allemaal schaamteloos gejat van de site members.lycos.nl/doubledates, een site die het in Firefox wel doet maar in (het nog altijd het meest gebruikte) Internet Explorer nauwelijks. Ik heb de beste foto’s en artikelen gekopiëerd.

Lees de rest van het bericht »

Oude advertenties, wat kunnen die toch leuk zijn. Links staat er eentje, uit 1991, voor een draagbare radio. Een op het oog doodnormaal ding wat je anno 2009 in de meest suffe huishoudens aan kunt treffen.

Zo’n apparaat was toen echter nog héél bijzonder. Stoer om te hebben, zelfs. Dat er toen nog voor zoiets geadverteerd werd, zal niet voor niets zijn. Dynamic Bass Boost? Wel twéé cassettedecks, met autoreverse? Een tuner met FM Stereo? De mogelijkheid om 20 nummers te programmeren op de cd-speler? Het is een ware geluidsinstallatie!

Maar inmiddels is die status flink gedegradeerd. Een dergelijke radio, met relatief veel extra’s, kan je tegenwoordig voor 80 euro meenemen. En mijn net iets simpeler versie, van een prima merk (Sony), kwam in 2006 niet boven de 65 euro uit. Net als veel vergelijkbare in de winkel waar ‘ie vandaan kwam.

Omgerekend in guldens betaalde je toen nog echter het dubbele.

Lees de rest van het bericht »

Voordat het internet eind jaren 90 massaal opkwam, waren er voor 12/13-jarige jongetjes met gierende hormonen ándere manieren om kennis te maken met schaars gekleed vrouwelijk schoon. Een van de makkelijkste manieren was, om gewoon een of andere postordercatalogus open te slaan.

Het was minder gewaagd dan het pakken van een Playboy (laat staan de Chick) en het boekwerk lag gewoon voor het grijpen op de salontafel van pa & ma. Om het even plastisch te zeggen: Voor het openslaan en doorbladeren van zo’n catalogus heb je maar één hand nodig. Aangekomen bij de pagina’s met lingerie en badmode, kon het feest beginnen.

Was je midden jaren 90 zo’n (bijna) puberend jongetje en betrof het de Wehkamp-gids, dan ben je op die pagina’s waarschijnlijk zo’n 100.000 keer het toen nog anonieme en piepjonge blondje tegen gekomen, dat een aantal jaren later Ellemieke Vermolen bleek te heten. Zie links. Met dank aan wat figuren op Mokkels.nl die de oude Wehkamp-gidsen blijken te hebben bewaard.

Lees de rest van het bericht »

Vijf Engelse meiden, Emma Bunton (’Baby’), Geri Halliwell (’Ginger’), Melanie Brown (’Scary’), Melanie Chisholm (’Sporty’) en Victoria Adams (’Posh’), reageerden in 1994 op een advertentie voor een nieuwe meidengroep. Ze werden uitgekozen en bij elkaar in één huis gezet. Daar kregen ze twee jaar lang intensief zangles, dansles, mediatraining, enzovoort.

En het had effect: Toen in de loop van 1996 de eerste single ‘Wannabe’ uit kwam, schoot het nummer gelijk overal naar nummer 1. De kreet ‘Girl power!’, uit Geri’s mond eerder klinkend als ‘Girl powah!’, hoorde je opeens over de hele wereld. En dat zou nog een hele poos zo blijven.

Vele succesvolle singles en twee al even goed verkopende albums volgden. Kleine meisjes deden massaal Emma-staartjes in hun haar, en de enorme plateauzolen die de meiden droegen waren niet aan te slepen.

Links staat een heel groot stuk, voorjaar 1997 gepubliceerd: Toen was de Spice Girls-hype op z’n hoogtepunt. Op dat moment kwamen er ook lolly’s, fotocamera’s, chipszakken, enzovoort met het Spice Girls-logo op de markt. Later dat jaar zou er nog een film, ‘Spice World the Movie’, volgen. En wat dacht je van al die klonen die opeens overal vandaan kwamen, zoals Solid HarmoniE en hier in Nederland Wow! en Close II You?

Lees de rest van het bericht »